« بعدی کلیک کنید بعدی کلیک کنید

رشد بی نظیر و تفکر عمیق

بانوی محترمه و با شخصیتی مسئولیت سرپرستی و نگه داری امام جواد علیه السلام را بر عهده داشت، و از رفتار آن حضرت که با نوزادان و کودکان دیگر تفاوت بسیار داشت، به شگفت آمده بود.
او می گوید: امام علیه السلام در هنگام اندیشه و تفکر همانند انسانهای کامل و با تجربه بود(24).

نسبت ناروا به همسر امام رضا علیه السلام پس از تولد فرزند

علی بن جعفر برادر امام کاظم و عموی امام رضا علیهما السلام است و زمان امامت امام جواد علیه السلام نیز زنده بود، و او را درک کرده است؛ او می گوید: برخی از ما دوستان و بستگان امام رضا در حق وی ظلم و ستم کردیم، چرا که با زخم زبان، اذیت و آزار روحی شدیدی را برای وی فراهم نمودیم، آن زمان که فرزند بزرگوارش امام جواد علیه السلام به دنیا آمد و از چهره ی گندمگون و تیره رنگی برخوردار بود، ما عموها و برادران امام رضا علیه السلام زبان به سخنان ناروا گشودیم و گفتیم: هرگز در میان ما امامی با چهره ی تیره وجود نداشته است، و در میان مردم شایع شد که این فرزند او نیست.
این سخن به گوش امام رضا علیه السلام رسید و فرمود: او فرزند من است.
از این رو همه پیشنهاد کردند فردی قیافه شناس در این امر داوری کند، همان گونه که جدش رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم مورد تهمت قرار گرفت و در نهایت به قضاوت قیافه شناس درباره ی ابراهیم فرزندش رضایت داد.
حضرت رضا علیه السلام نیز پذیرفت، و پیشنهاد کردند که در روزی معین و در باطن بزرگ اجرا شود.
همه ی خویشاوندان حضرت جمع شدند، و حضرت رضا علیه السلام پیش از آمدن قیافه شناس در هیئتی ویژه و در حالی که لباسی دوخته شده از پشم بر تن و کلاهی بر سر، و تبری بر دوش داشت وارد باغ شد و به کار مشغول گشت.
فرد قیافه شناس در کناری نشست و همه ی افراد را زیر نظر داشت از طرفی دیگر امام جواد علیه السلام به جمعیت حاضر ملحق شد، نگاهها به طرف مرد قیافه شناس که در هیئت یک قاضی کار کشته حضور یافته بود دوخته شد.
وی با نگاهی به حاضران و پسر بچه ی حاضر در مجلس، به سخن در آمد و گفت: در میان این جمعیت کسی را به عنوان پدر این پسر بچه نمی بینم و نمی شناسم، ولی چنان چه پدر این فرزند در این مکان باشد، همانی خواهد بود که در باغ مشغول کار است! زیرا آثار قدم و پای او و این پسر بچه مشابه یکدیگر می باشد.
علی بن جعفر می گوید: امام جواد علیه السلام را در آغوش گرفتم و صورتش را بوسیدم، از روی اشتیاق آب دهان وی را مکیدم، و گفتم: أشهد أنک امامی عند الله گواهی می دهم که تو امام من در نزد خدا هستی.
حضرت رضا علیه السلام با مشاهده ی این صحنه، قطرات اشک بر گونه های مبادکش جاری شد و فرمود: عمو جان! آیا از پدرم نشنیدی که از جدش رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم نقل می کرد که آن حضرت فرمود: پدر و مادر من فدای فرزند بهترین کنیزکان، کنیزکی که از منطقه ی نوبه می باشد، پاک و پاکیزه، صاحب رحمی پاک، خداوند لعنت کند فرزندان عباس را (مقصود خلفای بنی العباس مثل هارون، مامون ،منصور، متوکل و...) آنان فتنه آفرینانی هستند که ظلم آنان دامن فرزند مرا نیز خواهد گرفت.
در پاسخ وی گفتم: راست می گویی، جانم به فدایت(25).
قیافه شناسان (قائف) به کسی می گویند که از طریق بعضی شواهد و آثار در انسانها، پی به نسبت آنان برده، و فرزندانی که پدرشان مشخص نیست، آنان را به پدر ملحق می کند؛ اگر چه از نظر شرعی بی اعتبار و فاقد ملاک دینی است، چون از قوانین حاکم بر عهد جاهلیت و پیش از اسلام است، ولی چنان چه می بینیم پیامبر و أئمه علیهم السلام در مواردی آن را پذیرفته اند، که آن هم بر اثر پافشاری و اصرار مردمی بود که هنوز رسومات دوران جاهلیت بر ذهن و اندیشه ی آنان حاکم بوده است.
گروهی از دانشمندان اسلام آن را طبق همین قصه و نیز داستان أُسامه بن زید در زمان پیامبر که به دلیل کبودی رنگ چهره ی وی، نسبت او را به پدری سفید رنگ صحیح نمی دانستند، جائز دانسته اند.

فصل سوم: سیمای امام جواد علیه السلام

بعدی قبلی »