بصیرت به چه معناست؟                                        

و راهِ دست یابی و حفظِ آن ،کدام است؟

بصیرت یا بینش،  دیدِ درونی است

که با دیدِ چشمِ ظاهری، متفاوت است

و اصلاً با چشمِ  ظاهریِ بدن،

قابلِ دریافت، نیست. بصیرت،  نیرویی قلبی است

که به مددِ نورِ الهی، ، .......حقیقتْ و باطنِ امورْ را

- چنان که هست - درْ می یابَد. .....با دید ِ بصیرت،

درست را، از نادرست ،و حق را ،از باطل،

تشخیصْ می دهد.

اهلِ بصیرتْ با امدادِ نیرویِ قدسیْ، که به آنها عطا شده،

 از عبرتْ ها، بَهرَهْ می گیرند، و آن گاه

راه هایِ روشنی را، می پیمایَنْد و ،

از افتادنْ در پرتگاه ها، در امان می مانند.1

در واقع، بصیرتْ ، نوری ،درونی است

که شخصْ با آن نور، در میانِ مردم، زندگی می کند؛

همن طور که  قرآن فرموده است:

«وجَعَلنا لَهُ نُوراً یَمْشی بِهِ فِی النّاسِ».2

انسان به برکتِ  بصیرت، راه را ،از بی راهه

و حقیقت را، از امرِ غیرحقیقی،  می شناسد.

و  درگرفتن داده ها،

درستْ گُزینی می کند، و نیز در ارائة  رأی،

درستْ گویی ،می کند و به فرموده

امام علی علیه السلام، آن که بصیرتْ

نداشته باشد، رأی او، نادرستْ، و بی ارزش است.3

بصیرت، نوعی به کارگیریِ عقلْ در مسیرِ

هدایتِ، انسان است.

قرآن ،با ترغیبْ ،به ،بینا کردنِ دل ها، با نور عقل،

آنهایی را که، از این نیرو، استفاده نمی کنند،

کورْ معرفی  می کند. و می فرماید:

آیا در زمین سَیْرْ نمی کنند؛ تا صاحب

دلْ هایی، گردند، که  تَعَقُّلْ کنند، و گوشْ هایی

که ،بشنوند؟ پس همانا چشمْ ها کور ،نمی شوند؛

بلکه ،دل هایی که، در سینه ها ،جای دارند، کور می شوند.4

چه بی فایده، است دیْدَهِ سر، هنگامی که، دیدَهِ، دل،

نابینا باشد. امام علی علیه السلام در این باره

فرموده : «هرگاه دیدَهِ بصیرتْ، کُور باشد،

نِگاهِ چشم، سودی ندَهد».5

آن کَسْ که دیدَهِ بصیرتْ دارد، نگاهش

به سویِ، خوبی ها ،کشانده شده،و از بدی ها

دور، می شود. دارَنْدَهِ بصیرت ،

پیشْ از آن که ،در پیِ عیب هایِ، دیگران باشد،

عیب هایِ، خود را  ،می بیند ،و از گناهانِ

خود، دستْ می شُویَد.

7. همان، ح 4878.